( 1 ) كنگرهء نيروهاى مسلّح نيروهاى مسلح پس از آنكه امام از پذيرش درخواست آنان امتناع ورزيد ، كنگرهء خاصى برپا نموده ، به بررسى حوادث خطيرى كه در صورت باقى ماندن امت بدون امام ، در برابر آن خواهد بود ، پرداختند و مقرر نمودند كه اهل مدينه را حاضر كنند و آنها اگر امامى را براى مسلمين انتخاب نكنند با قدرت اسلحه تهديد كنند ، هنگامى كه حاضر شدند به آنان گفتند : « شما اهل شورا هستيد و شما امامت را منعقد مىسازيد و حكم شما بر امت رواست پس ، مردى را در نظر بگيريد كه او را منصوب سازيد و ما پيرو شما هستيم و ما امروز را به شما مهلت مىدهيم كه به خدا سوگند اگر اين كار را انجام ندهيد ، على ، طلحه و زبير را خواهيم كشت كه بسيارى از مردم قربانى اين امر خواهند بود . . . « 1 » . ( 2 ) مدنيها پريشان گشته و هراس بر آنان چيره گشت و سخت سرگردان ماندند ، پس به سوى امام شتافتند در حالى كه فرياد مىزدند : « بيعت ! بيعت ! . . . آيا نمىبينى كه بر سر اسلام چه آمده و از دست فرزندان روستاها چه بلايى بر ما آمده است ؟ » امام با اصرار بر عدم پذيرش به آنها فرمود : « مرا بگذاريد و غير از مرا بجوييد . . . » . ( 3 ) و آنان را از حوادث سهمگينى كه در صورت قبول خلافت با آنها مواجه خواهد شد ، با خبر ساخت و فرمود : « اى مردم ! ما در برابر امرى هستيم كه آن را چند وجه باشد و آن را حالتهايى است كه نه دلها بر آن پايدار بماند و نه خردها بر

--> ( 1 ) ابن اثير ، تاريخ 3 / 192 .